Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου Λόγοι

Κάθε προσβολή τοῦ πονηροῦ νὰ τὴν ἀντιμετωπίζετε με την περιφρόνηση

Το σπουδαιότερο ὅπλο κατά τοῦ διαβόλου εἶναι ὁ Τίμιος Σταυρός, πού τόν τρέμει. Ὁ σταυρός, ὅμως, να γίνεται σωστά. Δηλαδή τα τρία δάχτυλα τοῦ δεξιοῦ χεριοῦ ἑνωμένα ν᾿ ἀκουμποῦν στο μέτωπο, στην κοιλιά, στόν δεξιό ὤμο καί τέλος στόν ἀριστερό, σε σχῆμα σταυροῦ. Ὁ σταυρός μπορεῖ νά γίνεται συμμετρικά μέ τίς μετάνοιες.

Ἡ ἐπικοινωνία μέ τόν Χριστό, ὅταν γίνεται ἁπλά, ἁπαλά, χωρίς πίεση, κάνει τόν διάβολο νά φεύγει. Ὁ σατανάς δέν φεύγει μέ πίεση, μέ σφίξιμο. Απομακρύνεται μέ τήν πραότητα καί τήν προσευχή. Υποχωρεῖ, ὅταν δεῖ τήν ψυχή να τον περιφρονεῖ καί νά στρέφεται μέ ἀγάπη πρός τόν Χριστό. Τήν περιφρόνηση δέν μπορεῖ νά τήν ὑποφέρει, διότι εἶναι ὑπερόπτης. Ὅταν, ὅμως, πιέζεσθε, τό κακό πνεῦμα σᾶς παίρνει εἴδηση καί σᾶς πολεμάει. Μήν ἀσχολεῖσθε μέ τόν διάβολο, οὔτε νά παρακαλεῖτε νά φύγει. Ὅσο παρακαλεῖτε νὰ φύγει, τόσο σᾶς ἀγκαλιάζει. Τόν διάβολο νά τόν περιφρονεῖτε. Νά μήν τόν πολεμᾶτε κατά μέτωπον. Ὅταν πολεμᾶς μέ πεῖσμα κατά τοῦ διαβόλου, ἐπιτίθεται κι ἐκεῖνος σάν τίγρις, σάν ἀγριόγατα. Ὅταν τοῦ ρίχνεις σφαίρα, αὐτός σοῦ ρίχνει χειροβομβίδα. Ὅταν τοῦ ρίχνεις βόμβα, σοῦ ρίχνει πύραυλο. Μήν κοιτάζετε τό κακό. Νά κοιτάζετε τήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ καί νά πέφτετε μές στήν ἀγκαλιά Του καί νά προχωρεῖτε. Νά Τοῦ δοθεῖτε, νά Τόν ἀγαπήσετε τόν Χριστό, νά ζεῖτε μέ ἐγρήγορση. Ἡ ἐγρήγορση στόν ἄνθρωπο πού ἀγαπάει τόν Θεό εἶναι ἀπαραίτητη.

Τα πράγματα εἶναι ἁπλά κι εὔκολα στήν πνευματική ζωή, στή ζωή ἐν Χριστῷ· ἀρκεῖ νὰ ξέρετε να διακρίνετε. Ὅταν σᾶς ἐνοχλήσει κάτι, ἕνας λογισμός, ἕνας πειρασμός, μία ἐπίθεση, περιφρονώντας ὅλ᾽ αὐτά, θα στρέφετε τήν προσοχή σας, το βλέμμα σας στον Χριστό. Ἐκεῖνος μετά θά ἀναλάβει νὰ σᾶς ἀνεβάσει. Ἐκεῖνος θὰ σᾶς πιάσει ἀπ᾿ τὸ χέρι καί θά σᾶς δώσει πλούσια τήν θεία Του χάρι. Ἐσεῖς λίγη προσπάθεια θά κάνετε. Παίρνομε ἕνα ἑκατομμύριο. Τό κόβομε κομματάκια. Παίρνομε τό ἕνα ἑκατομμυριοστό. Τό ἕνα ἑκατομμυριοστό τοῦ ἑκατομμυριοστοῦ εἶναι τοῦ ἀνθρώπου ἡ προσπάθεια, λίγη δηλαδή διάθεση. Κινεῖσθε πρός τόν Θεό καί στο δευτερόλεπτο τοῦ δευτερολέπτου ἔρχεται ἡ θεία χάρις. Το σκέπτεσθε κι ἔρχεται το ῞Αγιον Πνεῦμα. Δέν κάνετε τίποτα. Κινεῖσθε πρός τὰ ἐκεῖ κι ἔρχεται ἀμέσως ἡ θεία χάρις. Μόλις στενάξετε, ἔρχεται, ἐνεργεῖ. Τί λέει ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος: «…ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις» (αυτό τούτο το Πνεύμα το Αγιον μεσιτεύει με το παραπάνω υπέρ ημών, εμπνέει εις τας καρδίας μας στεναγμούς ιεράς κατανύξεως, που δεν είναι δυνατόν να εκφρασθούν με λόγια, και οι οποίοι μας υψώνουν προς τον Θεόν. Ρωμ. 8, 26) . Μεγάλη σοφία! Αὐτά δέν εἶναι ἁπλά λόγια, λέξεις, ἀλλά ὁ ζῶν Λόγος τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν δεῖτε τό ἀντίθετο πνεῦμα νὰ ἔρχεται να σᾶς βουτήξει, ἐσεῖς δέν τρομοκρατεῖσθε, οὔτε τό κοιτάζετε, οὔτε προσπαθεῖτε νά τό βγάλετε ἀπό μέσα σας. Τί κάνετε; Ὁ καλύτερος τρόπος εἶναι ἡ περιφρόνηση. Δηλαδή ἀνοίγετε τήν ἀγκαλιά σας, ἀνοίγετε τά χέρια σας στον Χριστό, ὅπως τό παιδάκι πού βλέπει κάποιο θηρίο ἄγριο καί δέν φοβάται, γιατί εἶναι δίπλα ὁ πατέρας του καί πέφτει στήν ἀγκαλιά του. Αὐτό τόν τρόπο να χρησιμοποιεῖτε σε κάθε προσβολή τοῦ πονηροῦ καί σε κάθε λογισμό, δηλαδή τήν περιφρόνηση. Ἐκείνη τη στιγμή, πού ἔχει ἀνάγκη ἡ ψυχή σας καί ἀγωνίζεσθε, να φωνάζετε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με!». Ὅλα νά τά προλαμβάνετε μέ τήν προσευχή. Αὐτό εἶναι μεγάλο μυστικό. Τήν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ, ἐκεῖ ποὺ πᾶτε νά τόν περιφρονήσετε, ὁ πονηρός σᾶς βουτάει, σᾶς καθηλώνει καί σᾶς σφίγγει καὶ κάνει τό δικό του κι ὄχι αὐτό πού θέλετε ἐσεῖς. Πρέπει να προλάβετε να κάνετε τό ἄνοιγμα στόν Θεό. Γιά νά τό πετύχετε ὅμως αὐτό, πρέπει νά σᾶς φωτίσει ἡ θεία χάρις. Αν αὐτό δέν γίνει ἀμέσως, τότε σᾶς ἀρπάζει ὁ πονηρός κι ἐνῶ προσπαθεῖτε νὰ τόν διώξετε, σᾶς ἔχει ἤδη συλλάβει. ᾿Ακοῦστε με νὰ σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα.

Ἐζήτησα ἀπό ἕναν ἄνθρωπο νὰ μοῦ κάνει κάτι. Αὐτός ἀρνιόταν, λέγοντας ὅτι ἡ ἐπιστήμη τά λέει ἀλλιῶς. Ἐπέμεινα ἐγώ, τίποτα ἐκεῖνος. Πῆγα ν᾿ ἀγανακτήσω. Τό κατάλαβα. Τή στιγμή ἐκείνη, ἀμέσως στράφηκα στόν Χριστό καί πρόλαβα τό κακό.

Αὐτός θά εἶναι ὁ τρόπος μας. Θά ὑψώνομε τά χέρια στόν Χριστό κι Ἐκεῖνος θά μᾶς δίνει τήν χάρι Του.

᾿Ἀκοῦστε με ξανά.

Μιά φορά ἤμουνα σ’ ἕνα δρόμο στά Τουρκοβούνια, ὅπου ἔμενα. Ὁ δρόμος εἶχε μεγάλη κατωφέρεια. Αὐτή ἡ κατωφέρεια θά ἦταν καμιά διακοσαριά μέτρα. Στήν κορυφή τοῦ δρόμου ἦταν πιό ἴσιωμα. Ἐκεῖ πάνω ἡ μητέρα τοῦ Νίκου συζητοῦσε μέ ἄλλες δυό γυναῖκες. Συζητούσανε, γειτονιά κάνανε. Κάτω, λοιπόν, στο βάθος τοῦ δρόμου τοῦ κατηφορικοῦ, ἦταν τό παιδί της, ὁ Νίκος, καί ἔπαιζε μέ κάτι ἄλλα παιδιά.

‘Οπότε σε μια στιγμή βλέπω τον Νίκο να τρέχει ἀπό κάτω, ν᾿ ἀνεβαίνει τήν ἀνωφέρεια καί, μόλις ἔφθασε πάνω, να πέφτει στην ποδιά της καί νά βάζει τα κλάματα.

-Ἔ, τοῦ λέει, τί ἔχεις;

– Ἔ, λέει, μέ χτύπησε ὁ γιός τοῦ Μανωλιά!

Το κλάμα σταμάτησε ἀμέσως, την ίδια στιγμή που κατέφυγε στην μητέρα του.

Τί θέλω νὰ πῶ μ’ αὐτό; Τήν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ, ἡ εὐκολία εἶναι νά στραφεῖτε πρός τό ἀγαπώμενο πρόσωπο, να στραφεῖτε πρός τόν Θεό καί πρός τά κεῖ νά κοιτάξετε ζωηρά καί καλά κι ἐπιθυμητά καί θά σᾶς ἔλθει ἀμέσως ἡ δύναμη, θά σᾶς ἔλθει τό καλό. Δηλαδή, ἐνῶ βλέπετε ὅτι ἔρχεται τό κακό νὰ σᾶς καταλάβει, ἐσεῖς μόλις τό ἀντιληφθεῖτε ἀπό μακριά, τό περιφρονεῖτε καί τρέχετε στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ. ᾿Αρκεῖ να προλάβετε να στραφεῖτε πρῶτα ἐκεῖ. Ὁπότε, ὅταν θὰ πᾶτε στο καλό, δέν θυμᾶστε τό κακό. Ἐδῶ εἶναι τό μυστικό, νά περιφρονήσετε τό κακό. ᾿Αλλά δέν μπορεῖτε νὰ τὸ κάνετε αὐτό, ἄν δέν στραφεῖτε στόν Χριστό. Λέμε καμιά φορά: «Περιφρόνησέ το το κακό!». Ἔ, αὐτό εἶναι εὔκολο νά τό λέμε, ἀλλά δέν εἶναι εὔκολο νά τό κάνομε. Αὐτή ἡ περιφρόνηση ἔχει μεγάλη τέχνη.

Ἡ περιφρόνηση τοῦ κακοῦ πνεύματος γίνεται μόνο μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ. Γυρίζετε πρός τόν Χριστό, τρέχετε πρός τόν Χριστό, ἀνοίγετε τα χέρια σας πρός τόν Χριστό, προσπαθεῖτε νά γνωρίσετε τόν Χριστό, ν᾿ ἀγαπήσετε τόν Χριστό, νὰ αἰσθανθεῖτε τόν Χριστό καί σ’ αὐτή σας τήν προσπάθεια, ὅταν τά έλατήριά σας εἶναι ἁγνά καί καθαρά καί εἰλικρινή, ἀνοίγει ή χάρις την ψυχή σας καί σᾶς λέει: «Ἔγειρε ὁ και θεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ἐπιφαύσει σοι ‘ο Χριστός» ( δι’ αυτό και το Αγιον Πνεύμα ελέγχει και φωνάζει προς κάθε αμαρτωλόν· Σηκω, συ που κοιμάσαι τον ύπνον της αμαρτίας, και πετάξου ορθός ανάμεσα από τους νεκρούς της αμαρτίας και θα σε φωτίση ο Χριστός. Έφ. 5,14). Ἐκεῖ, μέσα στο θεῖο φῶς, θὰ ζοῦμε πάντοτε, ἐφόσον θ’ ἀγαπάει καί θά λαχταράει ἡ ψυχή μας τόν Θεό. Ἔτσι, μὲ τὴν χάρι τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ὅλα εὔκολα κι ὅλα άληθινά τα λόγια τοῦ Χριστοῦ, πού είπε: «Ο γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» ( διότι ο ζυγός μου είναι καλός και χρήσιμος και το φορτίον των υποχρεώσεων και των καθηκόντων, που επιβάλλω εγώ, είναι ελαφρόν”. (Εγώ το επιβάλλω, αλλά και εγώ σας βοηθώ να το σηκώσετε).Ματθ. 11,30).

Μερικοί βλέπουν τόν διάβολο να παρουσιάζεται μέ διάφορες μορφές, να κάνει θορύβους, να τους χτυπάει κ.ἄ. Αὐτά γίνονται, τίς πιό πολλές φορές, στούς μπερδεμένους. Οἱ μεγάλοι Πατέρες, ὅπως ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, ὁ Μέγας Βασίλειος καί οἱ ἄλλοι δὲν μᾶς λένε γιά τόν διάβολο, πῶς ἐμφανίζεται κ.λπ. Εκεῖνοι ἐπορεύθηκαν μ’ αὐτό τον τρόπο πού λέμε, μέ τὴν ἀγάπη στον Χριστό. Ὁ σατανάς, ἀνάλογα με το ποιός εἶσαι, φανερώνεται. Ὅταν κανείς δὲν ἄρχισε κανονικά τήν πνευματική ζωή ἤ τόν βαραίνει κάτι κληρονομικό, βλέπει τόν σατανά νά παρουσιάζεται μπροστά του, νὰ τοῦ κάνει φασαρίες κ.λπ. Καμιά φορά μπορεῖ νά πάθει καί σχιζοφρένεια ὁ ἄνθρωπος. Ὁ σχιζοφρενής ἐπηρεάζεται ἀπ᾿ τὰ βιώματα τῆς παλιᾶς ζωῆς τῶν προγόνων.

Καί κάτι ἀκόμη. Νά μή δίνομε στόν διάβολο δικαιώματα. Δηλαδή ἐγώ δέν ἀφήνω οὔτε μία σκέψη μνησικακίας μέσα μου, οὔτε μία σκέψη ἐγωισμοῦ, μὴ βρεῖ παράθυρο ὁ σατανάς. Το παράθυρο εἶναι τὸ δικαίωμα. Ὅταν ἀπομακρύνεσαι ἀπ’ τόν Θεό, κινδύνεύεις, γιατί σε βρίσκει «σκέτον» ὁ σατανάς καί κυριαρχεῖ ἐπάνω σου. ᾿Ακοῦστε κι ἐμένανε, πού ἔχω λίγη πείρα σ’ αὐτά.

Πηγή: Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλιβίτου «Λόγοι Περί Πνευματικής Ζωής» σελ. 46-51