Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ο Χρυσόστομος ἀναφέρει ἕνα ὡραῖο παράδειγμα : Ἄλλος εἶναι ὑψηλὸς στὸ σῶμα, κι ἄλλος, ἐπειδὴ εἶναι κοντός, παίρνει ψηλά παπούτσια καὶ γίνεται ψηλότερος. Πές μου λοιπόν, ποιὸν θὰ ὀνομάσουμε ψηλὸ καὶ μέγα; Δὲν εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι θὰ θεωρήσουμε ψηλὸ αὐτὸν ποὺ ἔχει δικό του ὕψος; Γιατὶ ἐκεῖνος ὁ ἄλλος ἔχει ὕψος ποὺ δὲν τοῦ ἀνήκει, ἀλλὰ πάτησε ἐπὶ κατωτέρων κι ἔτσι ἔγινε ψηλός.

Αὐτὸ παθαίνουν πολλοὶ ἄνθρωποι: Ανεβάζουν τὸν ἑαυτό τους ἐπὶ χρημάτων καὶ δόξας, ἀλλ’ αὐτὸ βεβαίως δὲν εἶναι ὕψος, γιατὶ ψηλὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη κανενός, κι ὅλα τὰ βοηθητικὰ γιὰ τὴν ἀπόκτηση ὕψους τὰ περιφρονεί, γιατὶ ἔχει δικό του ὕψος. Ἂς εἴμαστε λοιπὸν ταπεινοί, γιὰ νὰ γίνουμε ψηλοί: «Γιατὶ ἐκεῖνος ποὺ ταπεινώνει τὸν ἑαυτό του θὰ ὑψωθεῖ» (Ματθ. 23, 12).

[Απ’ τὴν Α΄ Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΗΝ Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ», ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ 18, ΕΠΕ σελ. 33]