Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Ο ΚΛΗΡΙΚΟΣ, σέ ὅποιον τόπο καί ἄν βρεθεῖ, πρέπει νά διατηρεῖ τό σχῆμα του καί νά ἐμφανίζεται μέ ἱεροπρέπεια. Καί ὅταν πηγαίνει διακοπές μέ τήν οἰκογένειά του καί ἐπισκέπτεται μέρη, ὅπου εἶναι παντελῶς ἄγνωστος. Δέν εἶναι ὡραῖο νά βγάζει τά ράσα του καί νά εἶναι ὅμοιος μέ τούς κοσμικούς. Ἡ
ἀνάγκη τῆς ξεκούρασης δέν πρέπει νά βγάζει τόν κληρικό ἔξω ἀπό τά ράσα του. Ὅλα πρέπει νά εἶναι προσεγμένα γιά νά μή σκανδαλίζει, ἀλλά καί γιά νά νιώθει ὁ ἴδιος καλά.
Σημειώνω ἕνα περιστατικό.

Περίμενα στόν κεντρικό δρόμο τῆς κωμόπολης ὅπου ζῶ δύο γνωστούς γιά νά ἐπισκεφθοῦμε ἕνα ἐγκαταλειμμένο μοναστήρι καί νά κάνουμε μιά παράκληση. Εἶδα νά περνάει δίπλα μου μιά ἄγνωστη οἰκογένεια. Ὁ πατέρας εἶχε μακριά γενειάδα καί μαλλιά οὐρά σαράντα ἑκατοστῶν. Ἡ μητέρα σεμνά ντυμένη καί τά δυό τους κορίτσια καλοκαιρινά. Ἀμήχανα κάπως μοῦ εἶπε ὁ γενειοφόρος «εὐλογεῖτε». Ἀμέσως βεβαιώθηκα ὅτι ἦταν ἱερέας. Δέν ἤμουν πρόθυμος νά συνομιλήσω μαζί του. Τό γεγονός ὅτι εἶχε βγάλει καί τό ἀντερί του μέ ἐνόχλησε. Δέν τόν ρώτησα ἀπό ποῦ ἔρχεται. Δέν θέλησα νά μάθω πληροφορίες σχετικές. Ὅμως ἐκεῖνος, διστακτικά μέ ρώτησε, ποῦ εἶναι τό πατρικό σπίτι τοῦ Γέροντα Παϊσίου. Τοῦ ἀπάντησα τυπικά. Μέ ξαναρώτησε, ποῦ εἶναι καί τό μοναστήρι τοῦ Στομίου, ὅπου εἶχε μονάσει γιά ἕνα χρονικό διάστημα ὁ Γέροντας, τοῦ ἔδειξα τή χαράδρα καί τοῦ εἶπα ὅτι πρέπει νά περπατήσουν ἀρκετά γιά νά φτάσουν. Μοῦ εἶπε κι ἐκεῖνος ἕνα τυπικό εὐχαριστῶ κι ἔφυγε. Εἶχε καταλάβει ὅτι ἡ ἱερατική του ἰδιότητα μοῦ εἶχε ἀποκαλυφθεῖ. Αὐτό ἦταν κουραστικό γιά ἐκεῖνον. Ἦταν δυσάρεστο καί γιά μένα. Μέχρι νά ἔρθουν οἱ γνωστοί μου ἔκανα πολλές σκέψεις γιά τόν ἀράσοτο συλλειτουργό μου. Ἄν φοροῦσε τά ράσα του, θά εἶχε τήν ἐμφάνιση ἑνός παραδοσιακοῦ καί ἐνάρετου κληρικοῦ καί θά ἔσπευδαν οἱ ἁπλοί ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ νά τοῦ φιλήσουν τό χέρι. Πρόθυμα κι ἐγώ θά τόν χαιρετοῦσα, θά τόν κερνοῦσα, θά μιλούσαμε καί γιά τόν Γέροντα Παΐσιο. Ὅμως, δίχως τά ράσα, τόν ἔβλεπα σχεδόν γυμνό, χωρίς ντροπή καί χωρίς ἱερατικό ἦθος. Ἔτσι τόν ἔνιωθα. Μπορεῖ νά τόν ἀδικοῦσα. Ὅμως αὐτή ἡ ἐντύπωση μοῦ εἶχε σχηματιστεῖ. Ἴσως κάποιος μοῦ πεῖ, ὅτι αὐτό πού εἶδα δέν ἦταν καί τόσο κακό. Ὑπάρχουν ἄλλα πού συμβαίνουν μέ πρωταγωνιστές κληρικούςκαί δή ἀγάμους, τά ὁποῖα εἶναι ἀπερίγραπτα. Δέν ἔχω ἀντίρρηση. Συμβαίνουν δυστυχῶς καί χειρότερα. Ὅμως ἐγώ σχολιάζω τό συγκεκριμένο περιστατικό, τό ὁποῖο μέ ἐνόχλησε. Κι ἐκφράζω τήν εὐχή οἱ κληρικοί νά διατηροῦν στήν ψυχή τους τήν ἱερότητα τοῦ σχήματος πού φέρουν καί νά τήν ἀποδεικνύουν καί μέ τά ράσα τους. Καί ἄς μή ἰσχυριζόμαστε ἐπιπόλαια ὅτι τά ράσα δέν κάνουν τόν παπά. Ναί, τά ράσα δέν κάνουν τόν παπά. Τόν διατηροῦν ὅμως καί τόν ἀναδεικνύουν. Καί αὐτό εἶναι τόσο ἀναγκαῖο στή δύσκολη ἐποχή μας, ὅπου σχεδόν ὅλα ἔχουν κατεδαφιστεῖ καί καταπατηθεῖ.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ/ ΕΤΟΣ ΜΘ´ ΑΡ. ΦΥΛΛ. 1802