Ἡ λατρευτικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ ὁλότητί της εἶναι ἡ πλέον πιστὴ παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἀεὶ ζῶσα καὶ ἀθάνατος Ἱερὰ Παράδοσις. Διότι ἡ ὀρθόδοξος λατρεία εἶναι ἡ ἀληθινὴ καὶ ζῶσα ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὑπὸ ἑκάστου μέλους καὶ ὅλων μαζὶ βίωσις ὅλης τῆς θεανθρωπίνης, ἀποστολικοπατερικῆς Παραδόσεως. Εἰς τὴν βιωματικὴν ζωὴν αὐτὴν ὅλον τὸ θεανθρώπινον παρελθὸν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι παρὸν ὡς σημερινή πραγματικότης καὶ ὡς σημε ρινὸν παρόν. Ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ὅλον τὸ παρελθὸν εἶναι παρὸν καὶ ὅλον τὸ παρὸν καὶ τὸ παρελθὸν καὶ τὸ μέλλον ἑνώνονται καὶ ἀλληλοπεριχωροῦνται εἰς ἕνα ἀπεριόριστον παρόν. Εἰς τὴν πραγματικότητα τὸ μόνον ὑπάρχον ἐν τῇ Ἐκ- κλησίᾳ εἶναι τὸ ἄπειρον παρόν.

ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΌΠΟΒΙΤΣ/ Ορθόδοξη Εκκλησία και οικουμενισμός σελ.121